(Οινικό) οδοιπορικό στη Σαντορίνη
Η χρονιά που μας πέρασε ήταν ζόρικη. Θα ήθελα να πω challenging αλλά ήταν πολύ περισσότερο από αυτό. Δυσκολίες και αδυναμίες, απομόνωση και μοναξιά, προβλήματα και παγίδες. Και είχε και απώλειες. Πολλές εξ αυτών βαριές και τελεσίδικες.
Όμως είχε και ομορφιές. Αυτό το παράδοξο της ζωής. Δάκρυα και χαμόγελα. Όλα μαζί. Θα κρατήσουμε τα καλά, θα πάρουμε δύναμη και να συνεχίσουμε.
Το 2020 επεφύλαξε για εμάς ένα καλοκαίρι απρόσμενο, με αναμενόμενες ακυρώσεις φο-βε-ρών ταξιδιών στο εξωτερικό και αναπάντεχες διοργανώσεις φο-βε-ρών ταξιδιών στο εσωτερικό. Το καλοκαίρι μας φέτος ήταν αμιγώς ελληνικό. Ταξιδέψαμε με όλες τις προφυλάξεις και τηρήσαμε όλα τα μέτρα ασφαλείας απαρέγκλιτα και παρ’ όλα αυτά περάσαμε υπέροχα! Beat that.
Ας πούμε ότι η Σαντορίνη έπαιξε μεγάλο ρόλο στην κατοχύρωση του θετικού αυτού προσήμου. Είχαμε και οι δύο πολλά (πάρα πολλά) χρόνια να επισκεφθούμε το νησί. Μη ρωτάς πόσα, δεν είναι ευγενικό, ήταν πριν το 2000, δε θυμάμαι. Φέτος αναπληρώσαμε την πολύχρονη απουσία δις, τον Ιούνιο και τον Αύγουστο. Την πρώτη φορά για τρεις μέρες με μεγάλη οινική συντροφιά και τη δεύτερη για μια ολόκληρη εβδομάδα με τους κολλητούς εκ Θεσσαλονίκης, τη Βασιλική και το Θάνο. Τώρα πια ξέρω. Όσες μέρες και έχεις, δε φθάνουν. Επιβεβαιωμένο γεγονός πλέον.
S Catwalk News 